Na 6 afleveringen van Miranda deed Miranda wat ze altijd doet; ik moest enorm lachen en dat helpt om dingen wat luchtiger te zien en niet zo zwaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaar.

En los te laten.

Koelkast had mijn dochter al direct aangeboden om een busje te huren en voor me weg te gooienmet haar vrienden; maar ach….een paar dagen een oude koelkast in de voortuin om hem daarna netjes weg te gooien bij de gemeente, die 'm gratis komt ophalen; is dat inderdaad zo erg?? Nee dus. Gisteren de kartonnen en piepschuim dingen weggegooid dus ook weer een opgeruimder gevoel.

En niets doen in de vakantie…is dat nou zo erg??? Dat is waar de meeste mensen achter hun bureautje van dromen….even niets doen.

Heb mijn werklaptop nog niet open gehad. En ook niet aan werk gedacht. 

En als Mohammed niet naar de berg kwam…kwam De Berg wel naar Mohammed. Het weekend nog gezellig mijn broertje gezien. Beter dan het aloude had ik nou maar….en nog erger: men moet maar aanvoelen dat ik…… Het doorbreken van sombere gedachtengangen en ook gewoon door naar buiten te gaan, aan een watertje zitten…genieten van de zeldzame momenten van felle zon…dat doet dit mens goed.

Naar mijn zoon gaan is momenteel geen optie. Hij is superdruk, moet heel veel vlieguren maken en is binnen 2 weken terug naar Nederland. Ik zou hem alleen maar voor de voeten lopen. Maar ik mis hem zeker. 

Die somberheid; ik denk zelf dat het ook samenhangt met De Overgang en overgangsklachten. Het lijkt onvermijdelijk. Gaat niet zo maar over door aan fijne dingen te denken en mijn zegeningen  te tellen (en dat zijn er meer dan ik zou denken!!!), maar is op een gegeven moment ook weer over. Dan voel ik me evenwichtiger.  

Gisteren was een heerlijk dag. Ik zat al vroeg ik mijn tuintje, met een vers boek, kopje koffie en uitzicht op een gemaaid grasveldje, veel bloeiende planten en mijn kleine vijvertje met waterlelies. Allemaal zelf gecreerd, vanuit een tuin die eerst omzoomd was met een zeer brede dikke donkere coniferenhaag en aan de andere kanten hoge bomen en struiken. Alles zelf eruit gesloopt en ik weet nog dat ik maar gewoon aan dat project begonnen ben. Iedere dag een stukje zagen, iedere dag bomen een kopje kleiner krijgen en dan nu….een bloeiende tuin, die ruimte geeft aan vlinders, insecten, vogels en katten van de buurt (haha). Dan voel ik me een schilder met als doek mijn tuin. Af en toe snoeien als dingen te groot en te wild zijn geworden, maar nu geniet van felgeel, felroze, paars, blauw, wit en buxusgroen. Geweldig allemaal. En werken in de tuin helpt me om de somberheid te verdrijven. 

Helaas regent het nu, maar als het straks weer droog is dan kan ik weer even buiten zijn.

Van de schrijfster die de cursus verhalen schrijven gaf, heb ik een goede suggestie gekregen over praten met iemand over familie-zaken en hoe je daardoor er beter mee om kan gaan. Echt ontzettend lief en betrokken en vooral humoristisch is ze. Ik mag haar graag. Ga ook wat met haar suggestie doen. 

Zo…nu nog maar een kopje koffie. 

Na 6 afleveringen van Miranda deed Miranda wat ze altijd doet; ik moest enorm lachen en dat helpt om dingen wat luchtiger te zien en niet zo zwaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaar.

En los te laten.

Koelkast had mijn dochter al direct aangeboden om een busje te huren en voor me weg te gooienmet haar vrienden; maar ach….een paar dagen een oude koelkast in de voortuin om hem daarna netjes weg te gooien bij de gemeente, die 'm gratis komt ophalen; is dat inderdaad zo erg?? Nee dus. Gisteren de kartonnen en piepschuim dingen weggegooid dus ook weer een opgeruimder gevoel.

En niets doen in de vakantie…is dat nou zo erg??? Dat is waar de meeste mensen achter hun bureautje van dromen….even niets doen.

Heb mijn werklaptop nog niet open gehad. En ook niet aan werk gedacht. 

En als Mohammed niet naar de berg kwam…kwam De Berg wel naar Mohammed. Het weekend nog gezellig mijn broertje gezien. Beter dan het aloude had ik nou maar….en nog erger: men moet maar aanvoelen dat ik…… Het doorbreken van sombere gedachtengangen en ook gewoon door naar buiten te gaan, aan een watertje zitten…genieten van de zeldzame momenten van felle zon…dat doet dit mens goed.

Naar mijn zoon gaan is momenteel geen optie. Hij is superdruk, moet heel veel vlieguren maken en is binnen 2 weken terug naar Nederland. Ik zou hem alleen maar voor de voeten lopen. Maar ik mis hem zeker. 

Die somberheid; ik denk zelf dat het ook samenhangt met De Overgang en overgangsklachten. Het lijkt onvermijdelijk. Gaat niet zo maar over door aan fijne dingen te denken en mijn zegeningen  te tellen (en dat zijn er meer dan ik zou denken!!!), maar is op een gegeven moment ook weer over. Dan voel ik me evenwichtiger.  

Gisteren was een heerlijk dag. Ik zat al vroeg ik mijn tuintje, met een vers boek, kopje koffie en uitzicht op een gemaaid grasveldje, veel bloeiende planten en mijn kleine vijvertje met waterlelies. Allemaal zelf gecreerd, vanuit een tuin die eerst omzoomd was met een zeer brede dikke donkere coniferenhaag en aan de andere kanten hoge bomen en struiken. Alles zelf eruit gesloopt en ik weet nog dat ik maar gewoon aan dat project begonnen ben. Iedere dag een stukje zagen, iedere dag bomen een kopje kleiner krijgen en dan nu….een bloeiende tuin, die ruimte geeft aan vlinders, insecten, vogels en katten van de buurt (haha). Dan voel ik me een schilder met als doek mijn tuin. Af en toe snoeien als dingen te groot en te wild zijn geworden, maar nu geniet van felgeel, felroze, paars, blauw, wit en buxusgroen. Geweldig allemaal. En werken in de tuin helpt me om de somberheid te verdrijven. 

Helaas regent het nu, maar als het straks weer droog is dan kan ik weer even buiten zijn.

Van de schrijfster die de cursus verhalen schrijven gaf, heb ik een goede suggestie gekregen over praten met iemand over familie-zaken en hoe je daardoor er beter mee om kan gaan. Echt ontzettend lief en betrokken en vooral humoristisch is ze. Ik mag haar graag. Ga ook wat met haar suggestie doen. 

Zo…nu nog maar een kopje koffie. 

Deze week had ik liever overgeslagen. Terwijl ik vrij ben! Vrij van werk. Niet van sombere gedachten, aannames en me onzichtbaar voelen.

En waarschijnlijk aannemen dat 'men' wel aanvoelt hoe het met me gaat. Pfffffffffffffffffffffffff…..Vermoeidend zeg.

Wat voel(de) ik me zwaarmoedig, alsof die donkere wolken van het weer ook om me hoofd dreven. En ik van binnen ook nat van de regen werd. Alsof ik niet in mijn lichaam zit, maar er een halve meter achter zweef. Ik kon maar niet vroijk worden….Ik was die vrouw waarover Brigitte Kaandorp al zong: Ik heb een heeeeeeeeeeel zwaaaaar leven….!!!

Dan lijkt het alsof ik zo diep moet zinken dat ik de bodem van de put voel en me dan weer kan afzetten. Ik kon de moed niet opbrengen iets leuk te gaan doen. Ben dus die hele vrije vakantieweek nergens geweest. Ok..de bibliotheek, toen ik ruzie met mijn dochter had (door mijn zeikbui denk ik) Leuks….breek me de bek niet open. Leuks is voor andere mensen.

Ook nog een aanvaring met de bezorgers van de koelkast (waar ik anders Mrs. Assertief ben) die mijn oude koelkast niet mee wilden nemen en boehoehoe….de kringloop pas over 2 weken tijd heeft en de vuilnisophaaldienst pas over een week…en natuurlijk, nee…hoezo…heb ik niemand die dat kreng even brengt en alleen lukt het me niet. 

Behalve dat het plan van een paar dagen in F.inland doorbrengen op het allerlaatste moment dus niet doorging, voelde ik me daardoor gewoon een sukkel. Had ik me toch weer voor niets verheugd op iets leuks. Zie je wel….zo gaat het nou altijd (zei de sombere persoon in mij).

(Doe je been maar weer terug, voor die schop onder mijn riante kont!!!).

Had toen ik mijn broertje sprak aangegeven dat ik de hele week vrij had, behalve de donderdag, dan zou mijn nieuwe koelkast komen. Hoorde niets. UIteraard zei mijn wijze dochter dat ik hem gewoon moest bellen als ik hem wilde zien….en dat dus maar gedaan. 

Oh…zo druk, gisteren dit gedaan, vandaag hier geweest en morgen……en dan krijg ik direct de neiging om de telefoon neer te gooien (ja echt!!!) en te denken…goh…hoe belangrijk ben ik dan? Natuurlijk doe ik dat niet en kan hem zeggen dat ik hem mis en hem gwoon had willen zien en het jammer vind dat we geen tijd voor elkaar schijnen te hebben.

Het is niet eerlijk van mij en zelfs heel egoistisch…mijn broertje mag toch doen met zijn vrije dagen in Nederland wat hij wil? Nee…morgen ook al volgeboekt en die avond kwam een andere zus en zondag tsja…dan wilde hij toch echt op tijd weg….dus ik concludeerde dat er voor mij geen tijd is. 

Ja…hadden we allebei moeten zeggen dat we op die dag wat gaan doen, zei broertje. Tsja…ik ben dat gewoon niet gewend met hem. We hebben altijd tijd voor elkaar en vooral omdat ik zondag met hem mee zou gaan, dacht ik dat dit nu ook zo was. Het voelt niet prettig. Ik voel me enorm onbelangrijk. En nu in de auto stappen heeft geen nut; morgenochtend moeten mijn broertje en moeder vroeg op; dus vanavond is er ook geen tijd. 

Ja; ik ben kribbig, verongelijkt en boehoehoe…zielig. En nu ga ik 5 afleveringen van Miranda achter elkaar kijken om eindelijk eens te lachen. Om mezelf vooral.

Nou, lieve kijkbuiskindertjes…ik ben blij dat ik vandaag een iets betere dag had en vandaag een paar mooie planten voor de tuin heb gekocht en een uurtje helemaal weg in plantenland was. Dat  gaf energie, rust en even geen wattig gevoel in mijn kop. 

En het schijnt volgende week mooi weer te gaan worden…..goed voor het humeur en weg met die depressieve gedachten. Kop op…..

Deze week had ik liever overgeslagen. Terwijl ik vrij ben! Vrij van werk. Niet van sombere gedachten, aannames en me onzichtbaar voelen.

En waarschijnlijk aannemen dat 'men' wel aanvoelt hoe het met me gaat. Pfffffffffffffffffffffffff…..Vermoeidend zeg.

Wat voel(de) ik me zwaarmoedig, alsof die donkere wolken van het weer ook om me hoofd dreven. En ik van binnen ook nat van de regen werd. Alsof ik niet in mijn lichaam zit, maar er een halve meter achter zweef. Ik kon maar niet vroijk worden….Ik was die vrouw waarover Brigitte Kaandorp al zong: Ik heb een heeeeeeeeeeel zwaaaaar leven….!!!

Dan lijkt het alsof ik zo diep moet zinken dat ik de bodem van de put voel en me dan weer kan afzetten. Ik kon de moed niet opbrengen iets leuk te gaan doen. Ben dus die hele vrije vakantieweek nergens geweest. Ok..de bibliotheek, toen ik ruzie met mijn dochter had (door mijn zeikbui denk ik) Leuks….breek me de bek niet open. Leuks is voor andere mensen.

Ook nog een aanvaring met de bezorgers van de koelkast (waar ik anders Mrs. Assertief ben) die mijn oude koelkast niet mee wilden nemen en boehoehoe….de kringloop pas over 2 weken tijd heeft en de vuilnisophaaldienst pas over een week…en natuurlijk, nee…hoezo…heb ik niemand die dat kreng even brengt en alleen lukt het me niet. 

Behalve dat het plan van een paar dagen in F.inland doorbrengen op het allerlaatste moment dus niet doorging, voelde ik me daardoor gewoon een sukkel. Had ik me toch weer voor niets verheugd op iets leuks. Zie je wel….zo gaat het nou altijd (zei de sombere persoon in mij).

(Doe je been maar weer terug, voor die schop onder mijn riante kont!!!).

Had toen ik mijn broertje sprak aangegeven dat ik de hele week vrij had, behalve de donderdag, dan zou mijn nieuwe koelkast komen. Hoorde niets. UIteraard zei mijn wijze dochter dat ik hem gewoon moest bellen als ik hem wilde zien….en dat dus maar gedaan. 

Oh…zo druk, gisteren dit gedaan, vandaag hier geweest en morgen……en dan krijg ik direct de neiging om de telefoon neer te gooien (ja echt!!!) en te denken…goh…hoe belangrijk ben ik dan? Natuurlijk doe ik dat niet en kan hem zeggen dat ik hem mis en hem gwoon had willen zien en het jammer vind dat we geen tijd voor elkaar schijnen te hebben.

Het is niet eerlijk van mij en zelfs heel egoistisch…mijn broertje mag toch doen met zijn vrije dagen in Nederland wat hij wil? Nee…morgen ook al volgeboekt en die avond kwam een andere zus en zondag tsja…dan wilde hij toch echt op tijd weg….dus ik concludeerde dat er voor mij geen tijd is. 

Ja…hadden we allebei moeten zeggen dat we op die dag wat gaan doen, zei broertje. Tsja…ik ben dat gewoon niet gewend met hem. We hebben altijd tijd voor elkaar en vooral omdat ik zondag met hem mee zou gaan, dacht ik dat dit nu ook zo was. Het voelt niet prettig. Ik voel me enorm onbelangrijk. En nu in de auto stappen heeft geen nut; morgenochtend moeten mijn broertje en moeder vroeg op; dus vanavond is er ook geen tijd. 

Ja; ik ben kribbig, verongelijkt en boehoehoe…zielig. En nu ga ik 5 afleveringen van Miranda achter elkaar kijken om eindelijk eens te lachen. Om mezelf vooral.

Nou, lieve kijkbuiskindertjes…ik ben blij dat ik vandaag een iets betere dag had en vandaag een paar mooie planten voor de tuin heb gekocht en een uurtje helemaal weg in plantenland was. Dat  gaf energie, rust en even geen wattig gevoel in mijn kop. 

En het schijnt volgende week mooi weer te gaan worden…..goed voor het humeur en weg met die depressieve gedachten. Kop op…..

Kreeg gisteren een meer dan levensgrote spiegel voorgehouden en wat ik daarin zag dat was niet fraai. 

Had net een ellenlang relaas geschreven van het hoe en waarom, maar de kern van de zaak is dat ik bepaald gedrag vertoon wat mensen, mijn kinderen, afstoot. Ik ga me zielig gedragen, alsof de wereld voor mij geen plek heeft, alsof ik maar beter weg kan gaan, er niet bij hoor, onzichtbaar ben. Het roept mijn aloude angst op om ongezien te zijn. Niet geliefd te zijn. 

Ik heb kennelijk heel veel waardering nodig, erkenning dat ik zo aardig, leuk, lief, uniek, mooi (hahah) ben. En dan het liefst elk half uur of zo. En echt echt echt welgemeend. I am the best.

Zoiets….

De amateur psycholoog zegt dat dit met je verleden te maken heeft. Te vaak gehoord dat JIJ er zeker niet toedoet, te lelijk, te dik, te grijs, te onzichtbaar… en nu nog steeds behoefte aan de verzekering dat ik er ook mag zijn. Dat ik niet alles hoef te accepteren voor de lieve vrede, dat ik al opspring als de ander nog zit, of zelfs voor de ander opspring. 

Vond een heel draaiboek over de heupoperatie voor mijn moeder, met adressen en telefoonnummers van huisarts, arts, thuiszorg, pedicure, buren, vriendinnen….wie wat waar…Nooit gebruikt, beetje overdreven…maar goh goh goh…wat had ik graag van ALLE broers en zussen gehoord hoe goed ik zorg.

Kreeg alleen maar te horen van één zus dat ik nogal slachtofferig deed. Geen enkel applaus.

Kan ik afdoen als heb je haar ook weer….maar het klopt ergens wel. Alles wordt me aangedaan, overkomt me, ik kan er niets aan doehoen….ik wilde wel ergens heen in de zomervakantie (nu), maar ja…ik ''voelde" aan  dat mijn broertje tijd met zijn vrouw nodig heeft en dus ga ik maar niet naar F.inland met hem. En mopper ik maar in mijn eentje in mijn achtertuintje.

Heb eindelijk een klein spaarpotje en toch veel goedkoper niets doen??….en we gingen toch naar NY, mijn dochter en ik..maar ja…ik "voel" aan mijn water dat ze natuurlijk juist dan een flatje vindt en natuurlijk mag ik mijn plannen dan weer in de koelkast stoppen….Wat ik dan ook wel braaf, maar onder luid boehoehoe gedoe zal doen, en dan nog wekenlang zeuren, zeiken, zuigen.

Zo ben ik.

Ik stoot mensen af. Komen ze te dichtbij, dan trek ik mijn boehoehoe…wat heb ik het toch slecht mode uit de kast. Geen vakantie, geen koopwoning, geen man….altijd stress op mijn werk, boehoehoe….

Weet ook dat als ik dit een keer aan mijn moeder vertel, maar dat zal wel niet want we gaan nooit dieper dan Goh…wat een regen he…, ze onmiddelllijk oplossingen gaan verzinnen. 

Maar net als De Bie…WIL ik niet met mijn moeder op vakantie, ik wil een lekkere blonde vriendin!!!  

Hoe kan ik dit gedrag nog veranderen. Ja, Dr. Phil….I acknowlegde it!! Nu nog veranderen, want kennelijk doe ik het en levert het me iets op. Uitstel?? Niet hoeven leven?? Geen fantastsiche vakantieooorden op Facebook. Kunnen slempen in zieligheid…boehoehoe IK kan alweer niet op vakantie……

Getverdegetverdegetver…wat een zeikgedrag. 

Kreeg gisteren een meer dan levensgrote spiegel voorgehouden en wat ik daarin zag dat was niet fraai. 

Had net een ellenlang relaas geschreven van het hoe en waarom, maar de kern van de zaak is dat ik bepaald gedrag vertoon wat mensen, mijn kinderen, afstoot. Ik ga me zielig gedragen, alsof de wereld voor mij geen plek heeft, alsof ik maar beter weg kan gaan, er niet bij hoor, onzichtbaar ben. Het roept mijn aloude angst op om ongezien te zijn. Niet geliefd te zijn. 

Ik heb kennelijk heel veel waardering nodig, erkenning dat ik zo aardig, leuk, lief, uniek, mooi (hahah) ben. En dan het liefst elk half uur of zo. En echt echt echt welgemeend. I am the best.

Zoiets….

De amateur psycholoog zegt dat dit met je verleden te maken heeft. Te vaak gehoord dat JIJ er zeker niet toedoet, te lelijk, te dik, te grijs, te onzichtbaar… en nu nog steeds behoefte aan de verzekering dat ik er ook mag zijn. Dat ik niet alles hoef te accepteren voor de lieve vrede, dat ik al opspring als de ander nog zit, of zelfs voor de ander opspring. 

Vond een heel draaiboek over de heupoperatie voor mijn moeder, met adressen en telefoonnummers van huisarts, arts, thuiszorg, pedicure, buren, vriendinnen….wie wat waar…Nooit gebruikt, beetje overdreven…maar goh goh goh…wat had ik graag van ALLE broers en zussen gehoord hoe goed ik zorg.

Kreeg alleen maar te horen van één zus dat ik nogal slachtofferig deed. Geen enkel applaus.

Kan ik afdoen als heb je haar ook weer….maar het klopt ergens wel. Alles wordt me aangedaan, overkomt me, ik kan er niets aan doehoen….ik wilde wel ergens heen in de zomervakantie (nu), maar ja…ik ''voelde" aan  dat mijn broertje tijd met zijn vrouw nodig heeft en dus ga ik maar niet naar F.inland met hem. En mopper ik maar in mijn eentje in mijn achtertuintje.

Heb eindelijk een klein spaarpotje en toch veel goedkoper niets doen??….en we gingen toch naar NY, mijn dochter en ik..maar ja…ik "voel" aan mijn water dat ze natuurlijk juist dan een flatje vindt en natuurlijk mag ik mijn plannen dan weer in de koelkast stoppen….Wat ik dan ook wel braaf, maar onder luid boehoehoe gedoe zal doen, en dan nog wekenlang zeuren, zeiken, zuigen.

Zo ben ik.

Ik stoot mensen af. Komen ze te dichtbij, dan trek ik mijn boehoehoe…wat heb ik het toch slecht mode uit de kast. Geen vakantie, geen koopwoning, geen man….altijd stress op mijn werk, boehoehoe….

Weet ook dat als ik dit een keer aan mijn moeder vertel, maar dat zal wel niet want we gaan nooit dieper dan Goh…wat een regen he…, ze onmiddelllijk oplossingen gaan verzinnen. 

Maar net als De Bie…WIL ik niet met mijn moeder op vakantie, ik wil een lekkere blonde vriendin!!!  

Hoe kan ik dit gedrag nog veranderen. Ja, Dr. Phil….I acknowlegde it!! Nu nog veranderen, want kennelijk doe ik het en levert het me iets op. Uitstel?? Niet hoeven leven?? Geen fantastsiche vakantieooorden op Facebook. Kunnen slempen in zieligheid…boehoehoe IK kan alweer niet op vakantie……

Getverdegetverdegetver…wat een zeikgedrag. 

Heerlijk! Een paar weken vrij. Niet hoeven werken, niet op klanten jagen en je cijfers verantwoorden en bedenken of je op target zit. 

Even niets van dat alles.

Wat een verschrikkelijk nieuws waarmee alle kranten vandaag openen. Een psychopatische gek die aan het moorden slaat in Noorwegen. En waarvoor?  En Godzijdank (als dat in deze context gezegd mag worden) is het geen moslim. Nee, een blonde autochtoon. Dat maakt de doden niet minder dood, maar de hysterie denk ik wel iets anders. 

Wat was zijn inspiratie. Wat dacht hij te moeten doen. In Alphen a/d Rijn was het een man/jongen die ziek in zijn hoofd was en wraak op God wilde nemen.  Die helaas toegang had tot wapens. Net als deze man. Heel erg beangstigend zo'n combinatie. Ook het niet meer kunnen voelen wat voor effect jouw geweld en acties hebben op de mens, op de samenleving. En uiteindelijk ook op henzelf.

Verder laveer ik tussen de buien door. Al vroeg boodschappen gedaan en nu maar eens bekijken hoe ik de rest van de dag in ga vullen. 

Laatst hoorde ik tijdens een contactlenzencontrole dat ik waarschijnlijk s.taar heb. De oogarts bevestigde dat, maar gaf aan dat hij vond dat ik nu nog niet geopereerd hoef te worden. Ja, ik was erg jong voor s.taar, maar het kwam wel eens vaker voor. Ik maar denken dat ik gewoon sterkere lenzen nodig had, maar de s.taar in mijn oog is permanent en wordt alleen maar slechter. Waarschijnlijk binnen nu en een jaar een operatie. Wel hoor ik om me heen dat het een fluitje van een cent is, dus ach…komt ook wel weer goed. Met mijn nieuwe lenzen zie ik de in verte weer scherper, maar lezen…man..wat moet ik lange armen hebben. En achter een beeldscherm…..ik voel me echt halfblind. 

Een vriendin belde me een tijdje terug op dat ze aan de leesbril moest en oh oh…wat betekende dat dat ze oud werd. Ik pastte toen haar bril en zag van dichtbij stukken beter. Maar dacht dat ik met nieuwe lenzen ALLES beter zou zien. Dus nu een testje gedaan met een diepte-investering van een HE.MA leesbril van 5 euro. En hahah…ik kan gewoon typen (ok…dat kon ik altijd al blind..) dus wie weet is dat de oplossing voor lezen en beeldschermen.

Verder gaat mijn dochter als een speer achter haar zelf bedachte doelen voor dit jaar aan. Ze hoorde van de week bij een makelaar dat ze misschien in aanmerking komt voor een appartement  en gaan daar volgende weken kijken ivm over te nemen spullen. Met haar vriendin samen, want willen graag het huis uit, maar wachtlijsten zijn ellenlang, dus maar naar vrije sector gekeken en als je dan de huur deelt dan is het nog te doen.

Zo heeft mijn zoon ook altijd zijn woningen gezocht en slaagde hij keer op keer binnen zeer korte tijd. Of dat nou in Groningen of Amsterdam was.

Wat duim ik voor haar!!! En voor mijzelf…want dan eindelijk een leeg nest en heel egocentrisch…kan ik eindelijk doen wat IK wil. De hele dag naakt door het huis dansen…no problem! Mijn eigen tv-programma's uren bekijken…geen onderhandelingen..en nergens meer spullen van kind 1 of 2 her en der…(hahah ….dream on; heb zelfs nog spullen van mijn broer op zolder staan….). Of zelfs misschien weer eens een meneer over de vloer. 

Heerlijk! Een paar weken vrij. Niet hoeven werken, niet op klanten jagen en je cijfers verantwoorden en bedenken of je op target zit. 

Even niets van dat alles.

Wat een verschrikkelijk nieuws waarmee alle kranten vandaag openen. Een psychopatische gek die aan het moorden slaat in Noorwegen. En waarvoor?  En Godzijdank (als dat in deze context gezegd mag worden) is het geen moslim. Nee, een blonde autochtoon. Dat maakt de doden niet minder dood, maar de hysterie denk ik wel iets anders. 

Wat was zijn inspiratie. Wat dacht hij te moeten doen. In Alphen a/d Rijn was het een man/jongen die ziek in zijn hoofd was en wraak op God wilde nemen.  Die helaas toegang had tot wapens. Net als deze man. Heel erg beangstigend zo'n combinatie. Ook het niet meer kunnen voelen wat voor effect jouw geweld en acties hebben op de mens, op de samenleving. En uiteindelijk ook op henzelf.

Verder laveer ik tussen de buien door. Al vroeg boodschappen gedaan en nu maar eens bekijken hoe ik de rest van de dag in ga vullen. 

Laatst hoorde ik tijdens een contactlenzencontrole dat ik waarschijnlijk s.taar heb. De oogarts bevestigde dat, maar gaf aan dat hij vond dat ik nu nog niet geopereerd hoef te worden. Ja, ik was erg jong voor s.taar, maar het kwam wel eens vaker voor. Ik maar denken dat ik gewoon sterkere lenzen nodig had, maar de s.taar in mijn oog is permanent en wordt alleen maar slechter. Waarschijnlijk binnen nu en een jaar een operatie. Wel hoor ik om me heen dat het een fluitje van een cent is, dus ach…komt ook wel weer goed. Met mijn nieuwe lenzen zie ik de in verte weer scherper, maar lezen…man..wat moet ik lange armen hebben. En achter een beeldscherm…..ik voel me echt halfblind. 

Een vriendin belde me een tijdje terug op dat ze aan de leesbril moest en oh oh…wat betekende dat dat ze oud werd. Ik pastte toen haar bril en zag van dichtbij stukken beter. Maar dacht dat ik met nieuwe lenzen ALLES beter zou zien. Dus nu een testje gedaan met een diepte-investering van een HE.MA leesbril van 5 euro. En hahah…ik kan gewoon typen (ok…dat kon ik altijd al blind..) dus wie weet is dat de oplossing voor lezen en beeldschermen.

Verder gaat mijn dochter als een speer achter haar zelf bedachte doelen voor dit jaar aan. Ze hoorde van de week bij een makelaar dat ze misschien in aanmerking komt voor een appartement  en gaan daar volgende weken kijken ivm over te nemen spullen. Met haar vriendin samen, want willen graag het huis uit, maar wachtlijsten zijn ellenlang, dus maar naar vrije sector gekeken en als je dan de huur deelt dan is het nog te doen.

Zo heeft mijn zoon ook altijd zijn woningen gezocht en slaagde hij keer op keer binnen zeer korte tijd. Of dat nou in Groningen of Amsterdam was.

Wat duim ik voor haar!!! En voor mijzelf…want dan eindelijk een leeg nest en heel egocentrisch…kan ik eindelijk doen wat IK wil. De hele dag naakt door het huis dansen…no problem! Mijn eigen tv-programma's uren bekijken…geen onderhandelingen..en nergens meer spullen van kind 1 of 2 her en der…(hahah ….dream on; heb zelfs nog spullen van mijn broer op zolder staan….). Of zelfs misschien weer eens een meneer over de vloer. 

Nou ja…een Heintje Davids zullen we maar zeggen.

Niet dat ik afscheid heb genomen (voor mijn twee-koppige publiek hahah), maar was het bloggen een beetje beu.

Allerlei zaken speelden en van veel dingen (werkgerelateerd) kreeg ik het idee dat het beter was om er eerst zelf maar eens uit te komen.

En voor je het weet is het alweer bijna zomer!!

En wat gaat het voorspoedig. Als ik de rekening opmaak, heb ik eigenlijk niet zoveel te klagen. Allez…dat ligt er natuurlijk aan wie de rekening betaalt, maar ik zie heel veel positieve dingen die alle negatieve overstemmen.

Mijn kinderen daar gaat het goed mee. Zoonlief zit nog steeds in de USA om zijn studie af te ronden, dochterlief haalde haar P niet, maar heeft goed-onderbouwde plannen om verder te studeren. Ondertussen werkt ze gewoon keihard, want nog steeds geen recht op een aanvullende beurs (net als haar broer)  doordat in de ogen van DUO de relatie met haar vader niet verstoord is en dan kan hij ook gewoon bijdragen, wat hij never nooit meer zal doen, vooral niet omdat hij nu ook een tweede leg heeft.

En ach…so be it. What does not kill you will make you stronger toch?

Ze werken dus allebei voor hun studie, ik doneer waar ik kan (maar als éénverdiener is dat nou ook weer niet heul veel) en tsja…dat betekent een klein spaarpotje, maar goed…morgen kan ik dood neervallen en wat heb ik dan aan die spaarpot.

Sinds ik heb gezien hoe mijn vader dement is geraakt en helemaal niet kan genieten van zijn zuurverdiende pensioen (nou ja…wel eigenlijk; want hij kan in een goed verpleeghuis worden geplaatst en hij wordt daar uitermate goed verzorgd), is "later" een paar bruggen tever. Ook vrienden die binnen een paar maanden na kanker wegvielen, laten me anders denken over later. 

Gooi mijn centen zeker niet over de boeg, maar heb wel geleerd dat de vreugde van geven meer waard is dan de vreugde van tienduizenden euro's voor later.

Mijn moeder heeft – dankzij mijn vader – een goed pensioen en een volledig afbetaald koophuis. Toch stelt ze nog steeds dat ze liever GEEN geld had en een gezonde echtgenoot. Dus tsja…geld hebben en genieten zijn twee verschillende dingen.

Verder ben ik me steeds meer gaan aanwennen om "ja" op uitnodigingen te zeggen, waar ik voorheen van dacht: mmmm….dat is niets voor mij; wat moeten ze met zo'n saaie ouwe muts.

Dus de ene borrel en picknick na de andere. Errug leuk. 

En dan soms ook een weekend zoals deze. Een beetje boodschappen doen, in de tuin werken, niemand zien, niemand spreken, je administratie regelen, vanochtend lekker zwemmen met je mooie dochter, je opladen voor een keiharde Salesweek en je waterlelies bewonderen en bedenken dat je leven zo slecht nog niet is. 

Life is like a box of chocolates…

Nou ja…een Heintje Davids zullen we maar zeggen.

Niet dat ik afscheid heb genomen (voor mijn twee-koppige publiek hahah), maar was het bloggen een beetje beu.

Allerlei zaken speelden en van veel dingen (werkgerelateerd) kreeg ik het idee dat het beter was om er eerst zelf maar eens uit te komen.

En voor je het weet is het alweer bijna zomer!!

En wat gaat het voorspoedig. Als ik de rekening opmaak, heb ik eigenlijk niet zoveel te klagen. Allez…dat ligt er natuurlijk aan wie de rekening betaalt, maar ik zie heel veel positieve dingen die alle negatieve overstemmen.

Mijn kinderen daar gaat het goed mee. Zoonlief zit nog steeds in de USA om zijn studie af te ronden, dochterlief haalde haar P niet, maar heeft goed-onderbouwde plannen om verder te studeren. Ondertussen werkt ze gewoon keihard, want nog steeds geen recht op een aanvullende beurs (net als haar broer)  doordat in de ogen van DUO de relatie met haar vader niet verstoord is en dan kan hij ook gewoon bijdragen, wat hij never nooit meer zal doen, vooral niet omdat hij nu ook een tweede leg heeft.

En ach…so be it. What does not kill you will make you stronger toch?

Ze werken dus allebei voor hun studie, ik doneer waar ik kan (maar als éénverdiener is dat nou ook weer niet heul veel) en tsja…dat betekent een klein spaarpotje, maar goed…morgen kan ik dood neervallen en wat heb ik dan aan die spaarpot.

Sinds ik heb gezien hoe mijn vader dement is geraakt en helemaal niet kan genieten van zijn zuurverdiende pensioen (nou ja…wel eigenlijk; want hij kan in een goed verpleeghuis worden geplaatst en hij wordt daar uitermate goed verzorgd), is "later" een paar bruggen tever. Ook vrienden die binnen een paar maanden na kanker wegvielen, laten me anders denken over later. 

Gooi mijn centen zeker niet over de boeg, maar heb wel geleerd dat de vreugde van geven meer waard is dan de vreugde van tienduizenden euro's voor later.

Mijn moeder heeft – dankzij mijn vader – een goed pensioen en een volledig afbetaald koophuis. Toch stelt ze nog steeds dat ze liever GEEN geld had en een gezonde echtgenoot. Dus tsja…geld hebben en genieten zijn twee verschillende dingen.

Verder ben ik me steeds meer gaan aanwennen om "ja" op uitnodigingen te zeggen, waar ik voorheen van dacht: mmmm….dat is niets voor mij; wat moeten ze met zo'n saaie ouwe muts.

Dus de ene borrel en picknick na de andere. Errug leuk. 

En dan soms ook een weekend zoals deze. Een beetje boodschappen doen, in de tuin werken, niemand zien, niemand spreken, je administratie regelen, vanochtend lekker zwemmen met je mooie dochter, je opladen voor een keiharde Salesweek en je waterlelies bewonderen en bedenken dat je leven zo slecht nog niet is. 

Life is like a box of chocolates…